Брыгадзір малочнатаварнай фермы “Амосенкі” сельгаспрадпрыемства “Краснаполле” Галіна Іванаўна Нікалаева адзін са старажылаў гаспадаркі. Калісьці ў мясовым саўгасе працавалі яе бацькі, і яна пасля заканчэння Тродавіцкай школы вырашыла звязаць свой лёс з сельгасвытворчасцю. Тры гады спасцігала ветэрынарную навуку ў Ідрыцкім саўгасе-тэхнікуме, потым дзевяць гадоў адпрацавала па спецыяльнасці ў Астраўскім раёне Пскоўскай вобласці. Але ж пасля смерці маці бацька Галіны папрасіў дачку вярнуцца на малую радзіму, бо вельмі цяжка было жыць аднаму. Таму ў 1981 годзе Галіна Іванаўна разам з мужам Віктарам Аляксандравічам і дзецьмі Надзеяй і Уладзімірам пераехала ў Краснаполле. З таго часу як уладкавалася, тады яшчэ ў саўгас, так і працуе ў гаспадарцы па сённяшні дзень. Жанчына займалася тым участкам, дзе неабходна былі яе прафе-сійныя веды і ўменне.
У 2000 годзе яны спатрэбіліся на ферме вёскі Амосенкі, калектыў якой застаўся без кіраўніка.
– Я, канешне, згадзілася на прапанову стаць брыгадзірам, бо ніколі не ўмела адмаўляцца ад працы, – успамінае Галіна Іванаўна. – Але колькі слёз было выплакана ў падушку, бо амосенская ферма не толькі ўяўляла, мякка гаворачы, не самае лепшае відовішча, ды яшчэ і была самай апошняй па вытворчасці малака ў саўгасе.
Сапраўды, ферма ў Амосенках была пабудавана ў далёкім 1964 годзе. За трыццаць шэсць гадоў яна не бачыла капітальнага рамонту: сцены і столь паступова развальваліся, гной даяркі убіралі ўручную, малако пасля дойкі цягалі ў бітонах, а калі зламаўся транспарцёр для раздачы кармоў, то і сянаж з сіласам насілі да кармушак насілкамі. Магчыма таму, і малака тут практычна не даілі. Па словах Галіны Іванаўны, у адной з даярак была група ў 37 кароў і толькі 10 з іх давалі малако. Але колькі, нават сказаць смешна: 50 літраў у дзень. Аднак новы брыгадзір не апусціла рукі, а крок за крокам выпраўляла становішча. Пачала з аднаўлення статка. Паступова непрадукцыйных і старых кароў замянілі цялушкамі, перагледзелі рацыён кармлення. І ўжо праз пяць гадоў ферма ў вёсцы Амосенкі стала адной з лепшых у сельгаспрадпрыемстве.
У 2007 годзе жывёлагадоўчыя памяшканні дачакаліся рэканструкцыі. Практычна з фундамента былі ўзведзены новыя сцены, зманціравалі новы дах. Унутры ўстанавілі транспарцёр для гноевыдалення, яшчэ праз два гады для фермы закупілі малакаправод.
Сёлета сюды зноў прыехалі будаўнікі і шэфы, бо за лета планавалася стварыць самыя спрыяльныя ўмовы, як для дойнага статка, так і жывёлаводаў. Рамонтныя работы падыходзяць да завяршэння: на даху ёсць празрыстыя лісты шыферу, што прапускаюць у памяшканне шмат святла, дах прыстасаваны для праходжання кормараздатчыка каля кармавога стала, якога раней не было ( на здымку ўнізе). Дадайце сюды новае стойлавае абсталяванне, новыя сістэмы водапаення і гноевыдалення, новую малочную з трохтонным халадзільнікам “МОР-3”, а яшчэ санітарны пакой, дзе цяпер абсталёўваюць душавую кабіну, умывальнік і туалет. Побач з фермай манціруецца новы арачнік для ўтрымання 200 галоў маладняку.
– Калі б у 2000 годзе мне сказалі, што на нашай ферме можна будзе памыцца, напэўна, засмяялася б і не паверыла, – дзеліцца Галіна Іванаўна. – Для даярак, якія працавалі ў той час, гарачая вада і цёплыя памяшканні, што атапліваюцца спецыяльным катлом, былі накшталт касмічнага карабля. А цяпер усё гэта становіцца рэальнасцю. Толькі старанна выконвай свае службовыя абавязкі, бо ўсе ўмовы для гэтага створаны выдатныя.
– Колькі людзей працуе на ферме? – пытаюся ў жанчыны.
– Каля 300 галоў дойнага статка абслугоўваюць чатыры асноўныя і два падменныя аператары машыннага даення, адна цялятніца, чатыры кармачы і слесар. Не хапае яшчэ адной цялятніцы і начнога вартаўніка. Не вельмі людзі жадаюць ісці працаваць у сельскую гаспадарку. Таму кожнага імкнёмся берагчы, асабліва, калі чалавек працуе, як напрыклад, аператары машыннага даення Вольга Мікалаеўна Саўрас і Святлана Рыгораўна Луферава, жывёлавод Аляксандр Васільевіч Леўчанка. Яны і складаюць касцяк калектыву.
– Наколькі паспяхова спрацавалі амосенскія жывёлаводы за сем месяцаў 2012 года?
– Мы, як і раней, працягваем заставацца адной з лепшых фермаў гаспадаркі. За сем месяцаў 2012 года на нашым рахунку 575 тон малака, што на 85 тон больш, чым за адпаведны перыяд 2011 года. Ад кожнай каровы ўжо атрымалі 2 379 кілаграмаў малака, а за сем месяцаў летась было 2 192 кілаграмы. Штодзень ад каровы аператары надойваюць 11,7 кілаграма. Таму я ўпэўнена, што 2012 год наогул складзецца і стане для нас паспяховым.
На падобнай аптымістычнай ноце я і развіталася з Галінай Іванаўнай, пажадаўшы ёй і надалей заставацца ў ліку лепшых у раёне брыгадзіраў фермы. На што жанчына ўсміхнулася і адказала: “Мой час ужо выйшаў. Я тры гады працую маючы права на заслужаны адпачынак. Трэба месца ўступаць маладым і перспектыўным. За імі будучае!”.
Маргарыта АЛЯКСЕЕВА. Фота аўтара.
